به یه نکتهای رسیدم الان که همون مقدار میل به خواب هم بود پراند.. آخه الان؟ ولی خب حقیقت رو هر وقت بهش برسی خوبه؛ حتی اگه جاخالی بده بیفتی تو هچل و ببینی که شدی مچل و ایبابا موهات ریختن شدی کچل...ساعت واقعیه متاسفانه یا خوشبختانه..
خلاصه اینکه روراست بودن خیلی خوبه، تظاهر به هیچوجه و با هیچ استدلال و صلاح و هدفی خوب نیست...
از اول شب که برگشتم در حالت استندبایم؛ هی چرت میزنم و از خواب میپرم، اونم با چراغ روشن؛ به امید اینکه خبری بشه.. نه حواسم به گرسنگی است و نه بیخوابی دیشب و نه... کتاب به دستم نمینشینه...بدنم یخه، دست و پام عرق میکنه،روی سینهام یه چیزی سنگینی میکنه، قلبم درد میکنه رمق نداره...
....
...
...
میری به سمتی که اوج حساسیته.. نسبت به خودت و رفتارت و اعمالت و حتی نوع نگاهت و ... بعد چی؟ خب بحث اینجاست که میخوای ببینی مابهازاء رفتار تو در قبال دیگران چیه؛ میگی بی شک هر عملی عکسالعملی و رفتاری واکنشی داره و نمیشه خارج از این رابطه تلازم و ربط نسبت به هم باشند.. خب؛ یعنی واقعا اون بندهخدا که تو خیابون بهم تنه زد من قبلا بهش یه جایی تنه زده بودم؟ یا نه به نفر دیگه زده بودم این بنده خدا تلافی اون بنده خدا رو داره سر من درمیاره؛ این بنده خدا پس تلافی نمیده و فقط مجری تلافیکردن دیگری بر سر منه؟ .. خب تو به من میگی چه ربطی داره بلمجان؛ همه چیز که لزوما نباید پیشینه چیز دیگه و مابهازاءچیز دیگه باشه. خیلی خوب، باشه اصلن من ساکت حرفت درست، ولی تو رفتی اون سمتی که نباید میرفتی. میفهمی چی میگم؟! حرف اینه که تو الآن دنبال این نیستی که به اون کسی که بهت تنه زد و رفت که اون موقع این بود حالا که دویده و خیلی دور شده، شده اون، بگی بابا خیلی ایول، دستت درست که دهنم رو صاف کردی، باشعور جلوی چشمت رو نگاه کن خدا دستت رو بشکنه که صورت دهن و آمال و آرزویم رو شکستی و داغون کردی، تو میگی وای من، آخ من، تقصیر منه لابد، خدا از سر تقصیراتم بگذره، حتما جزایم شکستن دنده پنج و ششم بود عوضش الان فکم اومده پایین.. میفهمی چی میگم؟ میگی من بدم من اخم من کور بودم نکشیدم کنار فرز نبودم هشیار نبود؛ خلاصه آدم بدبخته منم آدم بده منم، حقم هست لابد، زندگی منصفانهای ه که وقتی نان برای خوردن نداری دندانتم شکسته بشه...
گل بخودی یه جاهایی بیارادی میشه، از سر ناچاریه، از روی بیچارگیه... اگه فهمیده باشی من چی میگم...!!
متن عرض شود که مدتها پیش نوشته شده است، قرار بود حتیالامکان رفع اشکالاتی در آن صورت گیرد و در نهایت هم تنها به جهت اینکه نوشته شده است، در قسمت نوشتههای خاطرهای ذخیره شود.. ولی از آنجایی که تاریخ مجهولی داده بودم، بدون آنکه رفع اشکالات انجام شود منتشر شد.. درحالیکه حاوی ایرادات مهمی است و گاه خاطرات کماهمیتی آورده شده است که لزومی به بیانش نبوده است.. مانند آنکه شاید تصور شود که من همیشه بچهدرسخوان و نمره تاپ بودهام حال آنکه اصلن اینگونه نیست بخصوص آنکه از اواخر راهنمایی افت قابل توجهی از جهت درس و نمره پیدا کردم و ... مساله را بیش از این باز نمیکنم.. الغرض آنکه متن "عرض شود که..." تنها از آن جهت که وقتی برای نوشتنش گذاشته شده و شامل بعضی از مسایل ریز و درشت خاطره تحصیلی من است برجامیماند، لکن صرفا از نظر کلیت مباحث و خاطرات صحیح و قابل توجه است و در جزییات و نحوه بیان آنها و ... فاقد ارزش و اعتبار چندانی هست...
میدونی! یه کرم زمانی معنای تنهایی رو میفهمه که از پیله بیرون بیاد.. دوتا بال میاد روی کتفش، ولی جهانش هم بزرگتر میشه. حالا دیگه نمیتونه یه جایی بنشینه و فقط به خودش مشغول بشه. زمان پیلهبستن و تارتنیدن به دور خودش تموم شده.... اون باید بره دنبال یه چیزی، باید پرواز کنه و بپره از روی شاخه درخت. کسی چه میدونه آیا چیزی هست که پروانه رو به سمت خودش میکشونه، چیزی انتظار آمدن پروانه رو میکشه؟ آیا پروانه هم سهمی داره از این دنیا یا فقط همون دوتا بال پاداش زندگی پروانه توی پیله است... کسی چه میدونه، شاید پروانه حالا آرزو میکنه که ایکاش از تو پیله درنمیاومدم، اینجا جای من نیست، اینجا چیزی درانتظار من نیست، اینجا اونقدر بزرگه که من نمیتونم با دوتا بال ضعیفم اون رو بگردم... راست هم میگه ولی من خودم دیدم یه پرتوی کوچولو آروم از پشت دست گذاشت روی شونه پروانه و با یه لحن دلچسب و دوستداشتنی بهش گفت: نترس، من پیشتم، من به جای تو همه بزرگی این دشت رو بغل کردم. من بهترین راه رو بهت نشون میدم تا به معطرترین و خوشرنگترین گلهای اینجا برسی.... پروانه میدونست که این یه خواب نیست حالا خیلی وقت بود که بیدار شده بود چون رویای پیلهبستن دیگه معنایی نداشت براش... کرم به خورشید سلام کرد و همون لحظه از خواب پروانهشدن پرید...
و باز هم همانگونه شد که همیشه میشد... شاید دیگر شعر نسرایم؛ چه فرقی میکند...
و شاید دیگر از عشق نگویم؛ به چه کسی برمیخورد... و اگر شانس بیاورم دیگر کسی را با جان و دل دوست ندارم، چون من در این راه بیحاصلترین و بیاستعدادترین آدمم..
من عددی نیستم، هیچ هم نیستم، پس از چه بگویم؟! با این وجود سکوت سزای سختی است برای من و نوش جانم باد...
اولاد آدم یه اشتباه که میکنن، سریع فرصت جبران براشون پیش میاد، یجوری حال خوش جای حال بد رو میگیره... من نه، انگار چیزی عوض نمیشه، توش میمونم که میمونم... انصافا چی باید بگم تو بگو... اولاد آدم آدمن، من یه جای کارم میلنگه... اینجا هم که گند خورد رفت، خواستم حرفهای درست و حسابیام رو بذارم اینجا بنویسم شده خواهر جون جونی برادر فابریکم، هرچی حرف و زر گفته و نگفته دارم میام اینجا خالی میکنم.. خوبیش اینه مطمئنم حداقل یه نفر میخونه و پیگیری میکنه و میفهمه من چی میگم؛ اونم خودمم... ولی عینهو دستمال توالت شد رفت؛ این وبلاگ فکستنی... حالا کی این مزخرفات رو میخونه و کی واویلا اگه اتفاقی که نه پیگیری میکنه، یعنی میبینه... چی بگم والا.. گوسالهترین آدم خودمم، کسی قربون صدقهام نمیره، خودمم بلد نیستم ولی یه چندتا فحش ملس دارم راست کار خودم... هی دنیا... خدا، کی، سایه ، دیوار، در یکی فردا دیروز چیکار کنم موندم توش... چرا درست نمیشه خراب کردنیا؟ ... د آخه گوساله تو آدم نمیشی؟ مصطفا بدا بحالت دلم برات میسوزه...
تو رو خدا مزخرف نگو ممّد...
